NJË STIL PËR BLOGUN...

Shkrimi i fundit i Xha Xhait, Atë e bir, jep dorë për të skicuar ndonjë ide mbi veçoritë e të shprehurit në blogosferë. Flas për blogje intelektuale të hapura, të një natyre të përgjithshme, se vërehet që kur është fjala për shkrime të cilat shfaqen anash ndonjë sit-i gazete të njohur, natyra e tyre përgjithësisht nuk ndryshon shumë nga ajo e gazetës-mëmë edhe pse në to mund të gjesh ide për të cilat nuk ka vend në versionin e saj letër, për arsye vendi por edhe thjesht sepse gazeta nuk e sheh të arsyeshme të shprehet drejtpërdrejt. Kjo nuk e ul vlerën e tyre, por në pikëpamje stilistike ato nuk sjellin ndonjë risi.

Megjithatë, prej kohësh përpiqem të kuptoj nëse blogu ka një stil të vetin? A ekziston një mënyrë të shkruari që e bën një shkrim të dallohet se është konceptuar nga një autor blogu të pavarur, një blogu që ushqehet dhe tërheq prurje origjinale dhe nuk ribluan shkrimet e gazetave sikundër PPU (që edhe kjo është një zgjidhje që duhet respektuar në vetvete)?

Pikërisht shkrimi për të cilin po flasim më duket shumë përfaqësues dhe të jep dorë të veçosh ndonjë cilësi të re që shfaqet në blogosferën shqiptare, edhe pse njoh shumë pak të tjera, veç PTF. Të bie menjëherë në sy se aty gjejmë një shkrirje të disa lloj përjetimeve krejt personale , me një analizë ose të paktën me konsiderata thelbësore ndaj një vepre letrare (objekti mund të ishte i çfarëdollojshëm, një koment politik, një përshtypje për modën më të fundit të rrobave të banjës, apo analizë për një ndeshje futbolli ).

Që këtu jemi para një veçorie blogu, në të cilën ia vlen të ndalesh, kjo kuptohet më lehtë po qe se mendojmë për një çast se të njëjtin shkrim e ndeshim në faqet e një gazetë të zakonshme. Me siguri që do të ngrinim supet dhe do të ndjenim që diçka nuk është në vendin e vet. Si rregull, konsideratat për një vepër letrare jepen duke mbajtur një lloj distance, duke mos u afruar shumë personalisht me autorin. Që në kurset e para, studentëve të gazetarisë u flitet fare qartë se prania e “unit” nuk është shumë profesionale, se duhet evituar në të gjitha rastet për të mos bërë të pranishme idenë e një qëndrimi vetjak.

Stili i gazetarisë tradicionale ndikohet nga autoriteti institucional i gazetës, që nuk lë mundësi për një përqasje prej bashkëbiseduesi me lexuesin. Nuk është fjala fare për të gjykuar se cila mënyrë të shprehuri është më e mira, por është e njohur se gazeta është disi repulsive ndaj informacioneve personale, u hap me vështirësi vend kujtimeve a përjetimeve emocionale vetjake, ka tendencë të ulë peshën e tyre.

Madje shtoj se jam pothuaj i sigurtë se edhe xhaxhai, po të kërkojë ta botojë në gazetë shkrimin në fjalë, ai do të lëvizë diçka nga pjesa e tij e parë, do t’i japë një formë të tillë ku frazat e mbyllin më mirë mendimin, do të kufizojë natyrën dialoguese dhe do t’i japë një frymë disi ligjëruese. Kjo nuk do të thotë aspak se shkrimi nuk ka formën e duhur, por se ai nuk ka formën më të përshtatshme për gazetën sepse është konceptuar duke patur parasysh se komunikon me mjete të tjera me lexuesin e, se mbi të gjitha ky i fundit ka fjalën e tij për të thënë dhe si i tillë ndihet dhe është më afër autorit, se është ‘i shtëpisë’, edhe pse kjo lloj afërsie nuk duhet ngatërruar me atë të një rrjeti social në linjë.

Autori nga ana e tij e “shfrytëzon” këtë afërsi për të thënë se edhe ai ndihet mirë në prani të lexuesit të tij (ose të paktën me pjesën më të madhe të tyre) dhe me këtë rast fut midis rreshtave disa konfidenca të vetat. “Transaksioni” mbyllet. Palët mbeten të kënaqura, por edhe kur nuk janë të tilla, dera për negociata të mëtejshme është e hapur.

Pra a rrëzon blogu një mur të vjetër sa vetë shkrimi? Kjo mbetet për t’u parë më tej.

Ndryshe nga blogjet e pavarura, edhe në gazetat e hapura në linjë vihet re ruajta e prerogativave të gazetarisë tradicionale. Edhe aty autorët janë diskretë dhe përgjithësisht mbesin « në mëshirë » të vërejtjeve apo edhe të sharjeve të kalimtarëve të rastit, sepse një pozicion i caktuar i imponuar nga gazetaria klasike e pengon atë të dalë nga shtrofulla e tij dhe të mbrojë territorin e vet. Ai gjithnjë duhet të lërë përshtypjen se nuk e vë në dyshim asnjë sekondë saktësinë e asaj që ka shprehur. Në rastin më të mirë ai duket sikur u thotë lexuesve: juve askush nuk ju pengon të keni mendim tjetër nga i imi, të cilin edhe mund ta shprehni, por unë nuk kam kohë ta dëgjoj. Në të vettetë ai e ‘dëgjon’ fshehurazi dhe po aq fshurazi vuan pamundësinë e komunikimit.

Ndërkohë, po qe se autori i shkrimit “Atë e bir”, një ditë do të vendosë të shkruajë kujtimet e jetës së tij, përshtypjet e mbresat e brezit të tij, jam i sigurtë se në këtë rast ai do të shkurtojë a heqë fare pjesën e dytë të shkrimit të tij, që do ti shkonte më mirë jo kujtimeve, por një përmbledhje të ardhshme me shënime kritike.

Pra, mund të themi se blogu ka shtyrë mjaft larg kufijtë e gjinive të ndryshme të njohura, se ndonjëherë i zhduk fare ato dhe ka zhdërvjelltësuar e demokratizuar mënyrën e komunikimit.

A po sjell blogosfera një gjini të re të shkruari?

Nuk mund të thuash se ka shenja tepër të dukshme, dhe pse ato nuk mungojnë.

Atëherë, a ka lindur një stil i ri blogu?

Ka mundësi që kjo të jetë e vërtetë. Radhët e mësipërme kishin për qëllim të vinin në dukje ndonjë veçori të tij.

About these ads