Në prag të viteve 1990, Shqipëria besonte se hapja ndaj Perëndimit dhe përqafimi i mënyrës perëndimore të jetesës do të ofronin zgjidhje të sigurt dhe të shpejtë për të gjitha problemet madhore që po përjetonte vendi.
Në vija të trasha, kjo hapje konsistonte në adoptimin e një kushtetute të re që të njihte pluralizmin, votën e lirë dhe ndarjen e pushteteve; në sanksionimin e të drejtave të njeriut dhe pronës private; rikthimin e institucioneve fetare dhe ripërtëritjen e fesë; themelimin e tregut të lirë dhe përshpejtimin e përpjekjeve për integrimin e Shqipërisë në organizatat ndërkombëtare – duke filluar nga Bashkimi Europian dhe NATO-ja.
Lajmi është mëse i rëndomtë, nga pikëpamja e kronikës së zezë. Dy shqiptarë në Margera të Italisë, afër Venecias, zihen keqas me një djalosh italian. Por ku qëndron e veçantja e këtij lajmi?
Migracionet kanë zënë faqet e para të gazetave që nga rënia e Murit të Berlinit, duke elektrizuar mass mediat, ndezur opinionet publike në Evropë, e si rrjedhojë duke kushtëzuar vendimet politike të shteteve të ndryshme. Përveç këtyre, siç mund të parashikohej lehtë, çështja migratore hyri me të drejtë në politikën ndërkombëtare, duke vërshuar, shpesh me prepotencë, drejt shumë tryezave dypalëshe e shumëpalëshe. Me pak fjalë, migracioni zaptoi axhendën e politikës e të shoqërisë, duke kërkuar qeverisjen e lëndës dhe alternativa të qarta. 
