Në imagjinatën popullore, vetëflijimi ose martirizimi – për arsye altruistike – është forma sipërore e manifestimit të virtytit dhe, me këtë titull, shfaqet rregullisht në tekstet e edukatës morale, sa kohë që kombinon në vetvete dashurinë për tjetrin, trimërinë ose shpërfilljen e vdekjes dhe një virtyt të tretë, p.sh. dëshirën për liri.
Hagjiografia jonë kombëtare u jep vend të veçantë jetëve të atyre burrave dhe grave që kanë flijuar veten për një kauzë jopersonale; si pjesë e hagjiografisë së përgjithshme të martirëve të kombit, ose “të rënëve”, por edhe më vete. Çfarë e dallon heroin vetëflijues nga ai tjetri, të cilin e merr plumbi në fushë të betejës, është se i pari e zgjedh vetë vdekjen, për të shpëtuar të tjerët ose për të ndihmuar fitoren ose edhe thjesht për të protestuar ndaj një padrejtësie kapitale (Jan Palach).
