Për dekorin e rrugëve të Tiranës këto ditë në prag të përvjetorit të Pavarësisë nuk ka mbetur gjë për t’u thënë: i shëmtuar, i rënduar, i tepruar, arrogant, katundar, banal… Është një dekor që më tepër mbulon sesa nxjerr në pah, ekzagjerim eksponencial i kuqezisë në përmasa oqeanike, që nuk frymëzon por të zë frymën me boshllëkun e vet.
Megjithatë, ka edhe më keq – kur varfëria intelektuale dhe shpirtërore shërben si platformë për një lloj kombëtarizmi kitsch, në të cilin përzihen pasionet e stadiumit të futbollit, me imagjinatën e fëmijëve të çerdhes.
