GJENERALI I DY USHTRIVE

Ka një pasazh, te Dimri i madh i Kadaresë, ku fshesaxhiu Rremë urinon mbi pemën simbolike që kish mbjellë Hrushovi gjatë vizitës së tij në Tiranë dhe, teksa e shoqërojnë në makinën e policisë, thërret: “Poshtë Hrushovi!” Meqë ishte koha kur Shqipëria po prishej përfundimisht me Bashkimin Sovjetik, kalimtarët nuk i jepnin dot dum kësaj skene – meqë, në ato rrethana, logjika e donte që dikush të shoqërohej në polici po të thërriste “Rroftë Hrushovi!”, jo “Poshtë Hrushovi!”.

Read Full Post »

DY PAMJET E ALISË

nga Xhabyni

Debate të shumta pasuan vdekjen e sekretarit të fundit të Partisë së Punës, i cili ishte edhe presidenti i parë post-diktatorial. Debatet shtriheshin që nga përcaktimi i figurës së Ramiz Alisë dhe raportet e tij me diktatorin Hoxha e deri tek lejimi apo moslejimi i ceremonisë sipas protokollit për një figurë kaq shumë komplekse.

Nuk më shkon ndër mend që të shtjelloj në përpikmëri të plotë të gjitha të dhënat që ka një figurë kaq shumë e koklavitur (sikundër çdo figurë tjetër e regjimit diktatorial) por dëshiroj të shpreh qëndrimin tim se përse jam kundër “rishikimit” të historisë dhe të parit nga një kënd ndryshe i figurës së Alisë, e më pas të shtjelloj se përse do të isha kundër kryerjes së ceremonisë zyrtare të varrimit nga ana e protokollit të shtetit.

Read Full Post »

SHPULLA TË FTOHTA

Kam lexuar dikur, nuk di se ku, që fëmija ia duron prindit të rrahurën, por nuk ia fal kurrë shpullën që ky ia jep me gjakftohtësi.

Fëmija, si të thuash, e pranon më mirë të rrahurën si reagim emocional të një prindi të nxehur ose të munduar, sesa si ndëshkim të kalkuluar.

Kur vjen puna për ndëshkim prej prindit, ne edhe e pranojmë dhunën si shprehje të një emocioni negativ, por kurrë nuk e pranojmë dhunën e arsyetuar.

Read Full Post »

KOMUNIZMI VDES, LIGËSIA JO !

nga Urim Nerguti

Para disa ditësh, disa media njoftuan vdekjen e “njëfarë” personazhi të historisë së vonshme shqiptare, Ramiz Alia. Përshtypja e parë ? Një kriminel më pak mbi tokë. Vazhdimi ? Disi më i nuancuar : një keqardhje e thellë për dikë që s’arriti të bëhet njeri deri në fund të jetës së vet. Një dështim total i një jete të gjatë tetëdhjetëegjashtë vjeçare.

Më tej, ashtu si dhe pritej, një maskaradë, një mbingopje me superlativa, me ndjenja të qurravitura dhe përdëllime për mosfyerjen e një njeriu të vdekur, e turli lloj kleçkash alla popullorçe për të mos i thënë gjërat me emrin e vet. Në fakt, gjëja e parë që duhet siguruar për shërimin apo ndreqjen e diçkaje që s’shkon, është që t’i thërrasësh gjërat me emrin e vet. Emri i saktë është ai që sjell përnjëherë tek mendja atë për çka duhet menduar e reflektuar, pa i rënë mënjanë dhe pa « treguar përralla », sipas shprehjes së Platonit.

Read Full Post »